Voorbeschouwing Tour de France - Etappe 15

Parcours

Net als gisteren tikken de renners in etappe 15 bijna vierduizend hoogtemeters aan. Het verzamelen daarvan begint direct vanaf de start, want in de eerste twintig kilometer loopt de weg al zo'n vierhonderd meter omhoog. Wanneer het peloton na zeventien kilometer de tussensprint bereikt, hebben de renners dus al een lange strook vals plat in de benen.

Na ruim dertig kilometer volgt de Côte des Rousses, een klim van de derde categorie: 6,6 kilometer aan gemiddeld 5,1 procent. Een ideaal lanceerplatform voor een sterke kopgroep. Niet alleen klimmers maken hier kans om weg te rijden, maar ook heuvelspecialisten en krachtige hardrijders die met deze percentages goed uit de voeten kunnen.

Daarna volgt een relatief rustige fase van zo'n negentig kilometer. Voor de ploegen met meerdere pionnen in de vroege vlucht wordt dat hét moment om samen te werken en de voorsprong op het peloton zo groot mogelijk te maken.

Op ongeveer vijftig kilometer van de finish dienen zich twee stevige beklimmingen kort na elkaar aan. Eerst de Col de la Croisette, met 4,6 kilometer aan een venijnig gemiddelde van 11,2 procent. Daarna volgt de Côte du Mont, goed voor 2,1 kilometer aan 8,3 procent. Aanvallen is hier zeker een optie, maar met nog 25 vlakke kilometers richting de voet van de slotklim is het vaak aantrekkelijker om de krachten te bundelen met een ploeggenoot.

De finale draait uiteindelijk om één klim: het Plateau du Solaison. Deze beklimming van buitencategorie is 11,3 kilometer lang en stijgt gemiddeld 9 procent. Cijfers die weinig ruimte laten voor tactische spelletjes en vrijwel garant staan voor een strijd tussen de beste klimmers van de dag. 

Favorieten

Er lijkt deze Tour de France maar één renner rond te rijden die in de bergen consequent boven de rest uitsteekt: Tadej Pogačar. Voor UAE Team Emirates is het koersplan op zulke dagen inmiddels eenvoudig. Zolang de voorsprong van de kopgroep bij de voet van de slotklim binnen de perken blijft, kan Pogačar het verschil vaak eigenhandig dicht rijden. Met een klim van buitencategorie als finale mag die marge zelfs wat groter zijn, want op dergelijke beklimmingen pakt de Sloveen moeiteloos minuten terug op vrijwel iedereen.

Achter hem is Jonas Vingegaard nog altijd de enige die enigszins een antwoord lijkt te hebben op de eerste versnelling van Pogačar. Toch verliest de Deen regelmatig kostbare seconden in de minder steile of vlakkere delen van de finales. Dat biedt vandaag perspectief, want de laatste elf kilometer kennen slechts één richting: omhoog. Juist op lange, zware beklimmingen komt Vingegaard het best tot zijn recht. Zijn hoop op een derde Tourzege lijkt echter stilaan vervlogen. Ook gisteren moest hij opnieuw bijna een minuut toegeven op zijn grote rivaal. Het verdedigen van zijn tweede plaats lijkt daardoor een realistischer doel dan een aanval op het geel.

Daarachter wordt het verschil steeds vaker gemaakt door recuperatievermogen. Paul Seixas lijkt daar uitstekend over te beschikken, net als Isaac del Toro en Remco Evenepoel, die op hun eigen tempo telkens weer naar voren weten te rijden. Juan Ayuso strijdt voor elke seconde in het jongerenklassement, maar oogt minder fris dan zijn leeftijdsgenoten Seixas en Del Toro. Florian Lipowitz was vorig jaar, achter Pogačar en Vingegaard, de beste van de rest, maar ondervindt dit seizoen aanzienlijk meer concurrentie in de strijd om de laatste podiumplaats.

Mocht de etappe naar een vroege vlucht gaan, dan komt de naam van Richard Carapaz automatisch bovendrijven. De Ecuadoriaan voelt zich thuis op zware bergritten en heeft al vaker bewezen dat hij zelfs na een lange dag in de aanval nauwelijks terrein hoeft prijs te geven op de klassementsrenners. Ook Thymen Arensman komt steeds dichter bij het terrein waarop hij kan excelleren. Een lange, regelmatige beklimming als het Plateau du Solaison lijkt hem op het lijf geschreven.

Tobias Halland Johannessen is eveneens een renner om in de gaten te houden. Met een ruime achterstand in het klassement heeft hij voldoende bewegingsvrijheid om mee te springen in de vroege vlucht. Speciale aandacht gaat bovendien uit naar Yannis Voisard. De Zwitser rijdt een degelijk klassement, maar zou met een succesvolle ontsnapping mogelijk een flinke sprong kunnen maken en zelfs zijn kansen op een plaats in de top tien nieuw leven kunnen inblazen.

⭐⭐⭐⭐ Pogacar

⭐⭐⭐ Seixas, Vingegaard

⭐⭐ Carapaz, Del Toro, Evenepoel

⭐ Arensman, Ayuso, T.H. Johannesen, Lipowitz